فتاوای آیات عظام: گلپایگانی و صافی - تابناک

فتاوای آیات عظام: گلپایگانی و صافی - تابناک از وبسایت سایت خبری تحلیلی تابناک دریافت و به همراه لینک مستقیم مطلب در سایت مرجع نمایش داده شده است. در صورتیکه مطالب منتشر شده دارای محتوای نامناسب و یا مجرماه میباشد بر روی گزینه حذف کلیک نمائید.
فتاوای آیات عظام: گلپایگانی و صافی
(مسأله 2859) امر به معروف و نهی از منکر، یکی از تعالیم مهمّه اسلامی است که حیثیّت و شرافت و بقاء عزت و ترقی و تعالی مسلمانان و اجراء احکام و جلوگیری از فحشاء و فساد، و تأمین امنیّت اجتماعی، به آن وابسته است.(مسأله2860) اگر معروف، واجب باشد و انسان ملتفت شود که شخصی آن را ترک می کند، امر به آن –با شرائطی که بعد ذکر می شود- واجب است.(مسأله2861) معروف اگر مستحب باشد، امر به آن مستحب و چون منکر عبارت است از فعل قبیح حرام، نهی از آن واجب است و وجوب در هر دو، وجوب کفایی است و به فعل دیگری، ساقط می شود.شرایط امر به معروف و نهی از منکر(مسأله2862) شرایط امر به معروف و نهی از منکر پنج چیز است:اول: آن که آمر و ناهی، معروف و منکر را بشناسد و یقین داشته باشد به وجوب معروف و حرمت منکر و ایمن باشد از اشتباه خودش.دوم: آن که احتمال بدهد که امر و نهی او تأثیر داشته باشد، پس اگر احتمال عقلائی ندهد که امر و نهی او اثر دارد، وجوب آن ساقط می شود.سوم: آنکه کسی که واجب را ترک نموده و یا فعل حرام را بجا آورده، اصرار به آن داشته باشد، پس اگر بداند که مرتدع شده و بعد مرتکب نمی شود ساقط می شود.چهارم: آنکه واجب بودن معروف و حرام بودن منکر در حقّ فاعل، منجزّ و ثابت باشد و درترک واجب و فعل حرام عذری نداشته باشد، پس اگر فاعل معتقد باشد به مباح بودن فعل حرامی و یا به جواز ترک واجبی، در این صورت امر به معروف و نهی از منکر، ساقط می شود. و همین طور است در هر موردی که تارک واجب و فاعل حرام عذر داشته باشد، بلی از راه تنبیه غافل و ارشاد جاهل، تنبیه و ارشاد، لازم است.پنجم: آن که در امر و نهی او مفسده و ضرری نباشد، پس با احتمال عقلایی به ضرر و مفسده، ساقط می شود.درجات امر به معروف و نهی از منکر(مسأله2863) لازمه ایمان به خداوند متعال و ایمان به انبیاء عظام – صلوات الله علیهم اجمعین- و ایمان به احکام الهی آن است که شخص مؤمن، قلباً از منکر و معصیت خداوند متعال، منزجر باشد و منکر را قلباً انکار کند.(مسأله 2864) چون مقصود از امر به معروف و نهی از منکر آن است که مرتکب فعل حرام و ترک واجب این عمل را ترک کند، پس اگر به مجرد اظهار کراهت از این عمل –ولو به اعراض و ترک معاشرت و مراوده- مرتکب، مرتدع می شود و ترک می کند، کافی است در اداء وظیفه امر به معروف و نهی از منکر و حاجت به امر و نهی علاوه نیست و این، درجه اول از امر به معروف و نهی از منکر است.(مسأله 2865) درجه دوم از امر به معروف و نهی از منکر آن است که اگر مرتکب منکر، با اظهار کراهت، ترک معصیت نکرد، با حسن خلق و کلام حَسَن او را امر به ترک منکر نماید و مصالح ترک منکر و فعل معروف و مفاسد عکس آن را بیان کند تا مرتکب، متنبّه شود و ترک معصیت بنماید، و اگر به همین مقدار، مرتکب متنبّه شده و معصیت را ترک کرد، اداء وظیفه شده است.(مسأله 2866) درجه سوم از امر به معروف و نهی از منکر آن است که اگر معصیت کار به زبان خوش و کلام حسن، ترک معصیت نکرد، با غلظت و کلام خشن و تعییر و سرزنش، امر و نهی کند، با مراعات ترتیب درجات زبری و خشونت.(مسأله 2867) درجه چهارم از امر به معروف و نهی از منکر آن است که معصیت کار، از درجات مذکوره، ترک معصیت نکند و مصرّ باشد، دراین صورت اگر بداند به زدن، ترک میکند و یا اقلاً احتمال عقلایی باشد که زدن مؤثر است و از ضرر به جان و مال و عرض خود یا مسلمان دیگری ایمن باشد، واجب است زدن، به مقداری که ترک معصیت کند به شرط آنکه منجر به جرح و قتل نشود.(مسأله 2868) اگر شخصی با اهل معصیت، محشور باشد و بتواند به ترک معصیت، از معصیت آنها جلوگیری نماید، بهترین طریقه امر به معروف و نهی از منکر است مثلاً اگر رفیق انسان بخواهد غیبت کندانسان از استماع ، معذرت بخواهد و بگوید من از خدا می ترسم غیبت کنم. و اگر در بین تارک الصلوة ها باشد مراقب خواندن نماز باشد یا بین روزه خورها مراقب روزه باشد تا آنها به همین خواندن نماز و گرفتن روزه، تشویق شوند و نماز بخوانند و روزه بگیرند، بهترین اقسام نهی از منکر و امر به معروف را انجام داده است.(مسأله 2869) بجای آوردن معروف و ترک نمودن منکر، بر هر مسلمان واجب است ولکن آنان که امر و نهی می کنند باید در عمل به معروف و ترک منکر، بر دیگران پیشقدم باشند زیرا عمل، شرط تأثیر گفتار است.(مسأله 2870) وجوب امر به معروف و نهی منکر، درباره مکلّف نسبت به اهل خودش تأکید بیشتر دارد. پس اگر انسان ببیند که اهل خودش از واجبات تهاون می ورزد، مثلاً نماز نمی خواند یا اگر بخواند . دارای قرائت صحیح نیست یا وضوی صحیح نمی گیرد یا آن که بدن و لباس نجس نماز می خواند، در این صورت لازم است به ترتیبی که گفته شد، آنها را امر و نهی کند.

اطلاعات

آخرین مطالب

آخرین جستجو ها